Σε σένα ακουμπά το μέλλον μου,

γέρνει πάνω σου και ταξιδεύει!

Οι σκέψεις μου, ζωντανά δολώματα

αλιεύουν τα θρύμματα της αγάπης σου...

Χρειάζομαι άμεσα έναν δότη συναισθήματος!

πρέπει να είναι συμβατός με την υπέρβαση,

το πάθος και τη τρέλα!

η μεταμόσχευση πρέπει να πετύχει!!!

Θέλω να περπατήσω δίπλα σου,

σε δρόμους αναβαπτισμένης αθωότητας,

εξορίζοντας την προσωπική μου ερημιά,

πνίγοντας την, μες στο βλέμμα σου...

Στα λησμονημένα διαλείμματα ψάχνομαι,

ασάλευτη, ταξιδεμένη ψυχή, δεν έζησες...

Στο ονειρόδραμα μου δεν χωράς...

κυανοπώγωνας συναισθημάτων κατέληξες...

Άσπρο μαντήλι δεν κούνησα ποτέ μου

κι ας είχα αποχαιρετισμούς...

ήτανε μαύρη πάντα εμένα η ξενιτιά της καρδιάς μου!

Στο βρώμικο σκάφος της σχιζοφρένειας η αγάπη σου,

αρμενίζει δίχως τύψεις.

κι εγώ παθιασμένη,γονατίζω συνεχώς...

Δεν με βοηθάς...βασανίζει η μνήμη το σώμα...

όλα στο τίποτα και πάλι.

δεν με βοηθάς...

κλάδεψες την  κληματαριά που έφτανε

στο παραθύρι...

τώρα, πως θα φύγω για το μεγάλο πέρασμα?

Αγάπη  σε δυό αποχρώσεις,

άλλη το πρωί και άλλη το βράδυ...

παράθυρο ανοιχτό, πόρτα κλειστή,

σε φυλακή μόνιμη μαζί,

ελεύθεροι και φυλακισμένοι...

Μια Ζωή που κρατά καλά κρυμμένο μέσα της το θάνατο

Μια ανάσα που φιλτράρεται μέσα από στεναγμό

Μια σκέψη που πεθαίνει την ίδια στιγμή που γεννιέται

Μια αγάπη που έχει τη μοίρα να βαθαίνει αντί να ανυψώνεται

Σκλήρυναν οι μουσικές στ αυτιά μου, ξαφνικά,

δεν θέλω ν ακούω τα τραγούδια σου....

τα πετρωμένα κύτταρα του μυαλού μου

λησμόνησαν, τα ερεθίσματα σου...

Η αγάπη δηλητηριάζεται καθημερινά...

γευματίζω τα απομεινάρια της ελπίδας

και υπογραμμίζω με τον ιδρώτα της παλάμης μου

τις άηχες λέξεις της καρδιάς σου...

έπαθλο της Ζωής η αναισθησία!!!

Στη νοσηρή αυλή της υποτιθέμενης Ζωής μου,

κυκλωμένη, κάθε μέρα από κοράκια, επικηρυγμένη,

κουτσαίνοντας, τρέχω να κρυφτώ 

από τους κυνηγούς κεφαλών.

παει καιρός που με ρώτησαν...

Ιθαγένεια? 

Άνθρωπος!

δεν ανήκετε στο κράτος μας...

Θα περάσει και αυτό...και θα ρθεί άλλο...

θα περάσει και αυτό...

θα περάσει και αυτό...

θα περάσει και αυτό...

και θα ρθεί άλλο, άλλο, άλλο, άλλο, άλλο...

Πάλι με πρόδωσα...

δέρνεται η μνήμη κάθε φορά που λέω τ όνομα σου...

ανάμεσα στη φρόνηση και στη τρέλα,

ακροβατώ κάθε στιγμή που ακούω το λόγο σου...

κι εσύ χωράφι με κοιτάς, να σπείρεις το καημό σου!

Λιποθύμησε το δειλινό στην αγκαλιά μου

ούτε και εκείνο άντεξε βλέποντας, το αχνάρι της φυγής...

Πως να δροσίσουν τα ροδοπέταλα της καρδιάς

όταν η περιπλάνηση κρατά μαχαίρι?

μυρώνεις ξανά και ξανά, με το λυγμό, με εκείνο το αχ,

σαν πρωτόπλαστη ευχή που δεν θα πιάσει...

Κρατάω στη μνήμη μου μόνο δικές σου αναμνήσεις

αυτές που πονάνε αυτές που βοηθάνε...

έχασα σ ένα παιχνίδι που ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω,

μόνο να το παρακολουθώ...

άδικοι κανόνες Ζωής και ύπαρξης...

και εσύ θλιμμένα μου είπες ''φεύγω για να ζήσεις''

και σε ρωτάω ξεσχίζοντας τα σωθικά μου...

σε ποια Ζωή?

Κομμάτια μέσα μου που συνεχώς θρυμματίζονται....

πόσος πόνος... πόσο ακόμα?

φοβάμαι... μην ξεχάσω τη μορφή σου στη παραζάλη

του μυαλού μου και πεθαίνω στη σκέψη αυτή κάθε λεπτό...

πόσο μακριά άραγε είναι το μακριά σου?